Emanet bana eş ile yavru
Şenliktir ban orası doğru
İçimden parça onların bağrı
Mevla’m onlara ömrünü versin
Elimde olsa onları üzmem
Laf ile değil boş yere ezmem
İtiraf ederim dünyada gezmem
Felek onlara ömrünü versin
Onları bırakır nasıl giderim
Günümü gördüm daha ne derim
Uğruna canımı feda ederim
Lakin onlara ömrünü versin
Erbay’ım oğluma bu canım feda
Rahatça ölmem etmeden veda
Alırsan onları kalmam dünyada
Yaradan onlar ömrünü versin
Benimle evlensen olurdun hanım
Ellerin olunca öldürdün beni
Ben senin uğruna verirdim canım
Ellerin olunca öldürdün beni
Günlerim aylarım zindana döndü
Bu güzel hayatım bir anda söndü
Seninle evlenmek doğduğum gündü
Ellerin olunca öldürdün beni
Beni güvendirip gittin ellere
Sordum seni gökte esen yellere
Kendimi atayım coşkun sellere
Ellerin olunca öldürdün beni
Yaşayan ölüyüm gittin gideli
Aklımı oynattım oldum bir deli
Doktorlar dedi ki sevdanın yeli
Ellerin olunca öldürdün beni
Ahmet Erbay murat alırdı senle
Anladım besbelli eğlendin benle
Kendimi avutam bilmem ki nenle
Ellerin olunca öldürdün beni
Moralim bozuldu düşündüm durdum
Oturdum bir yerde çok hayal kurdum
Bazen öfkelenip dizime vurdum
Ellerim koynuma soktum ağladım
Eşim dostum gelip beni bakmadı
Çok üşüdüm ateş bile yakmadı
Sevenlerim hiç sözümü takmadı
Ellerim koynuma soktum ağladım
Yüzüm güler gülen birin görünce
Unuturum bir ortama girince
En ufak şey ortalığı gerince
Ellerim koynuma soktum ağladım
Düşün düşün ağrı girer başıma
Kimse bakmaz gözden akan yaşına
Yaşlar doldu kirpiğime kaşıma
Ellerim koynuma soktum ağladım
Vurman yeter biraz acıyın bana
Bunlar layık mıdır Ahmet’im sana
Şu ellerin sözü dokunur cana
Ellerim koynuma soktum ağladım
Ağlama diyorlar gel de ağlama
Yar beni bırakıp ellere gitti
Oturup düşünüp kara bağlama
Yar beni bırakıp ellere gitti
Durmadan ağlarım dinmiyor yaşım
Bir türlü dertten eh olmaz başım
Bana zehir oldu ekmeğim aşım
Yar beni bırakıp ellere gitti
Beni tercih etti yaban ellere
Bizi konuşurlar düştük dillere
Derdimi dökerim esen yellere
Yar beni bırakıp ellere gitti
Bana söz vermişti sözünü yedi
Seni deli gibi seviyom dedi
Girdi aramıza bir kara kedi
Yar beni bırakıp ellere gitti
Çok üzdü muhannet Ahmet Erbay’ı
Şansına düşen bu muydu payı
Sizlerde duyum emmi ve dayı
Yar beni bırakıp ellere gitti
Çok iyi düşünün olmayın pişman
Öyle bir yar sevki eller kıskansın
Yanına yakışsın çatlasın düşman
Öyle bir yar sevki eller kıskansın
Gezip dolaşsınlar koluna taksın
Onun güzelliği ortamı yaksın
Herkes hevesleyip arkandan baksın
Öyle bir yar sevki eller kıskansın
Sakın bir kötünün girme koynuna
Kan içer düşmanın gelme oynuna
Kendini kandırıp sarma boynuna
Öyle bir yar sevki eller kıskansın
Yanında görenler maşallah desin
Budağın ısırıp kendini yesin
Seni çekemeyen kıskanır kesin
Öyle bir yar sevki eller kıskansın
Ahmet Erbay derki sana yakışsın
Görenler arkandan size bakışsın
İpekten işlenmiş ince nakışsın
Öyle bir yar sevki eller kıskansın
Yad ellere diyemedim derdimi
Eller güler ben ağlarım neyleyim
Arkası kesilmez bir kez verdimi
Eller güler ben ağlarım neyleyim
Ah çekip ağlarım yanıyor özüm
Yaşlarım akıyor durmuyor gözüm
Şu benim derdime bulunmaz çözüm
Eller güler ben ağlarım neyleyim
Ellerim koynumda düşündüm kaldım
Geçmişim kendimden hayale daldım
Görsen per perişan kendimi saldım
Eller güler ben ağlarım neyleyim
Dertler bitmez nere çalam başımı
Ben ağlarım silen olmaz yaşımı
Yiyemiyom yemeğimi aşımı
Eller güler ben ağlarım neyleyim
Bu Ahmet Erbay’ın yüzleri gülmez
Ölse bir kimsesi yardıma gelmez
Hiç bir canı kullu kıymetin bilmez
Eller güler ben ağlarım neyleyim
El kızı deyince şöyle bir düşün
Huzurun bozar şu el kızları
Sonra zehir olur ekmeğin aşın
Hemencik kızar şu el kızları
Varırsın eve yüzüne bakmaz
Oturur durur ateşin yakmaz
Hoş geldin deyip yerinden kalkmaz
Dokunma azar şu el kızları
Erbay istediğin almazsan eğer
Nasılsın desen laf ona değer
Mutluluk ona paraymış meğer
Mezarın kazar şu el kızları
Dinlen dostlar size bir şey diyeyim
Anlamaz halden ister el kızı
Böyle olacağın nerden bileyim
Basmalı şaldan ister el kızı
İşten varırsın hoş geldin demez
Sen yavan yesen o asla yemez
Eskise birazcık elbise giymez
Değişik maldan ister el kızı
Halden anlamaz para yok desen
Umurun da değil kendini yesen
Aldığın yetmez küçücük kesen
Kalite baldan ister el kızı
Bir şeyler ister çenesi durmaz
Erbay ne yapsın derdini sormaz
İlla dediğim der yok asla olmaz
Her türlü daldan ister el kızı
Çok güzeller gördüm yoktur vefası
Elin güzelinden bana ne fayda
Benim olmayanın olmaz sefası
Elin güzelinden bana ne fayda
Bana ne ki dünya güzeli olsa
Bütün dünya alem güzelle dolsa
Endamın görenler saçların yolsa
Elin güzelinden bana ne fayda
En güzeli benim sahip olduğum
Elimi atınca hemen bulduğum
Ağlıyorken bile neşe dolduğum
Elin güzelinden bana ne fayda
Her şeyim o damarımda kanımda
Zorda kaldığımda benim yanımda
O benim hayatım ciğer canımda
Elin güzelinden bana ne fayda
Sabahın benden çok önce kalkan
Hasta sökel olsam hep bana bakan
Üşüyüp donarken sobamı yakan
Elin güzelinden bana ne fayda
Bu Ahmet Erbay’da çoktur emeği
Her türlü çeşitte yapar yemeği
O benim her şeyim olmaz demeği
Elin güzelinden bana ne fayda
Güzel seni görmeyince özlerim
Görürüm diye yolun gözlerim
Uzaktan uzaktan seni izlerim
Seni izlememek elimde değil
Kalbime gömdüm içimde saklı
Kız seni görenin karışır aklı
Şu yalan dünyada olsan da haklı
Seni gizlememek elimde değil
Yollara çık ta bir kez göreyim
Arada sırada selam vereyim
Engeller arada nasıl ereyim
Seni gözlememek elimde değil
Erbay’ı üzme gel geç buradan
O zalim engeli çıkar aradan
Övmüşte yaratmış seni yaradan
Seni izlememek elimde değil